తగిన ఆదరణలేక తెలంగాణ సాహిత్యము ఎన్నో ఏళ్ల నుండి చీకటిలో మ్రగ్గిన మాట అక్షర సత్యము. తాళపత్రాలు, రాత ప్రతుల కాలం నుండి తెలంగాణ రచనలు ముద్రణ రంగంలోకి రాకపోయాయి. దీనికి ప్రధాన కారణం నిజాం కాలంలో ఉన్నపుడు తెలుగుభాష గుర్తింపుకు నోచుకోక వెలుగులోకి రాకపోవటం. అప్పట్లో ఒక గ్రంధం ముద్రించాబడాలంటే నిజాంరాజు అనుమతి పొందాలి, ఘనత వహించిన నిజామును శ్రీ.మ.ఘ.చక్రవర్తి అని, ప్రభువు అని పొగడుతూ ఆ పుస్తకం వారికి అంకితం ఇవ్వబడాలి. ఇంక అప్పట్లో ప్రపంచయుద్దాలతో కాగితం కరువు ఒకటైతే, దానిని కొనటం ప్రింట్ చేయటం కూడా ఎంతో ఖర్చుతో కూడుకొన్న పని. అందుకే ఆ కాలంలో తెలంగాణలో ఎక్కువ పుస్తకాలు కాని పత్రికలు కాని వేలువడలేక పోయాయి.
ఇక ప్రజాస్వామ్యంలోకి అడుగుపెట్టి ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్రం ఏర్పడ్డా తెలంగాణా రచనలు కాని రచయితలు కాని వివక్షకే గురికావటం జరిగింది. కనీసం వాటి గురించి కాని, వారి గురించి కాని లేదా తెలంగాణలోని చరిత్రకు సంబందించిన విశేషాలు కాని ఏవీ పాఠ్య పుస్తకాల్లో కాని అధికారిక ప్రచురణలో కాని వెలుగులోకి తేవడం జరగలేదు. పైగా సోమన, పోతన, భీమన లాంటి మహాకవులు తెలంగాణకు సంబందించిన వారు కాదంటూ పుంఖాను పుంఖనుగా వ్యాసాలు రాసిన మహానుభావులు ఎందఱో ఉన్నారు. అసలు దేశీ ఛందస్సులో తొలి తెలుగు కావ్యాలు రాసిన సొమనాథునే ప్రక్కన బెట్టారు.
మరుగునపడిపోయిన తెలంగాణ కవులను, తెలంగాణా సాహిత్యాన్ని వెలుగులోకి తీసుకొచ్చే భాద్యత కొత్తగా ఏర్పడ్డ తెలంగాణ రాష్ట్రంపైన ఎంతైనా ఉంది. తెలంగాణ రాష్ట్ర మాసపత్రికను తేవడం అభినందించదగ్గ విషయం, దానిని అందరికీ అందుబాటులోకి తేవడం ఎంతైనా అవసరం. అంతేగాక నిజాం కాలంలో భద్రపరచబడిన తెలుగు సాహిత్యాన్ని, చరిత్రను వెలుగులోకి తేవడం కూడా ఎంతైనా అవసరం.
ఈ క్రింద నిజాం కాలంలో ఉస్మానియా యూనివర్శిటీలో భద్రపరచబడిన అమూల్యమైన నేటికీ వెలుగులోకి రాని కొన్ని రాతప్రతుల వివరాలు హైదరాబాదు సమాచారం పత్రిక నుండి యథాతథంగా ఇక్కడ ఇవ్వబడినవి, ఇందులో అధికంగా తెలంగాణ కవులచే రాయబడినవి ఉన్నవని చెప్పడం గమనించదగ్గ విషయం. అంతేగాక ఇందులో పేర్కొనబడిన కొన్ని గ్రంధాలు ఇంతవరకూ ప్రచురణకు నోచుకోనివి, వెలుగులోకి రానివి ఉండటం విశేషం.